Victor

William Van Laeken bezoekt Chili - 2006.

Hij wacht ons op voor zijn huis, naast zijn furgón, de pick-up. Een teken van welvaart, had Luis me gezegd. Tot voor kort had Víctor alleen een paard. Hij vraagt ons niet binnen in huis, maar loopt ons voor naar zijn bijenkasten.

Rustieke kop, snorretje, bakkebaarden, op zijn hoofd een komisch alpenhoedje. Tientallen kasten staan op een helling, tussen dennenbomen die Víctor zelf geplant heeft.

“Ik ben destijds met zeven kasten begonnen, nu heb ik er vijfennegentig. Per colmena heb ik een opbrengst van ongeveer 25 kilo honing. Apicultura is niet simpel, je moet de bijen laten uitzwermen. Maar Apicoop geeft technische bijstand en organiseert cursussen.”

Hij laat ons trots zijn bodega de cosecha zien: hier wordt de honing ingezameld en uit de raten geslingerd. “Mijn eerste slingermachine heb ik gekocht met de opbrengst van twee koeien. Nu heb ik een nieuwe gekocht voor een miljoen pesos (zo’n 1500 euro).”

Víctor heeft vijf zonen, maar de oudsten zijn allergisch voor stralen. Ze konden hem niet helpen met de bijen, dat zou te gevaarlijk zijn geweest. “Mijn jongste heeft er geen last van, die helpt me wél. Maar hij moet eerst tot z’n achttiende naar school, dan kan hij misschien mijn bedrijfje overnemen. En zelfs als dat niet zou gebeuren, wil ik voor geen geld van de wereld verkopen. Soy orgulloso de que tengo, ik ben te trots op wat ik heb.”

Van de gesloten, zwijgzame boer heb ik weinig gemerkt. “Net als bij mensen”, zegt Victor nog, “hay que tener cariño en las avejas, ook bijen moet je laten zien dat je om ze geeft.”