PARC-directeur Abu-Ghazaleh: “Het echte probleem is water ".

Saleem Abu-Ghazaleh, directeur van de fairtradeafdeling van onze Palestijnse partner PARC, was half september te gast in Gent. Hij nam onder andere deel aan onze Vakbeurs.

PARC (Palestinian Agricultural Relief Committees) ontstond in 1983. “We waren een groep van vrijwilligers die aan ondersteuning van de landbouwsector wilden doen. Er was immers geen enkele vorm van steun voor de boeren. Israël confisqueerde land en water, het joeg de Palestijnen weg van hun grond om nederzettingen te kunnen bouwen.”
Een vorm van verzet tegen de bezettingspolitiek van Israël: zo noemt Saleem Abu-Ghazaleh wat het prille PARC deed. “Ons werk was vrijwillig en illegaal.”

“Jullie hebben dezelfde filosofie”
Met het uitbreken van de eerste intifada, in 1987, kreeg PARC een nieuwe impuls. ”De Palestijnse overheid riep de bevolking op om niet langer in Israël te gaan werken en terug te keren naar de eigen gebieden. We vormden verschillende comités om de landbouwsector weer van de grond te krijgen. Ons ‘household economy program’ bijvoorbeeld hielp met de planning van tuinbouw, geiten- en kippenkweek, …”

Na de oprichting van de Palestijnse Autoriteit begon PARC almaar intenser met de overheid (het ministerie van Landbouw) samen te werken. De organisatie groeide uit tot de grootste Palestijnse ngo op het vlak van plattelandsontwikkeling. Daarnaast heeft ze ook aandacht voor sociale, economische en politieke onderwerpen en voor thema’s als gender en milieu. “Vandaag hebben we 140 werknemers en 7000 vrijwilligers die zich op verschillende terreinen inzetten. We zijn zowel in Gaza als op de Westelijke Jordaanoever actief. We ontvangen fondsen van solidariteitsgroepen in de hele wereld. We hebben drie opleidingscentra en tellen 170 vrouwenclubs. We hebben een aparte afdeling voor de opvolging van onze verschillende programma’s en projecten: van waterprojecten tot programma’s om organische landbouw te propageren.” PARC steunt landbouwprojecten van kleine boeren in een honderdtal Palestijnse dorpen.
De fairtradeafdeling, waarvan Saleem Abu-Ghazaleh de directeur is, ondersteunt op verschillende manieren coöperaties van boeren en handwerkers. “We promoten hun producten, we helpen bij de vermarkting, we steunen logistiek, we trachten de kwaliteit te verbeteren.”

Oxfam-Wereldwinkels is onze grootste partner, zegt Saleem Abu-Ghazaleh. “We hebben dezelfde filosofie en hetzelfde doel. We appreciëren jullie campagnes op het politieke niveau, net zoals jullie consumentenacties. Oxfam-Wereldwinkels is de brug tussen België en Palestina. Het stemt ons hoopvol voor de toekomst dat er steun tegen de bezetting is.”

“We zijn niet tegen de joden”
“We vragen geen dingen die tegen de wet zijn. We vragen alleen dat de wet wordt nageleefd. We willen niets anders dan de naleving van de internationale resoluties. Ooit moet de bezetting eindigen. We vechten tot we onafhankelijk zijn, tot we onze eigen baas zijn. Al duurt het honderd jaar.”
“Israël zegt: ‘Het is een religieus probleem, de Palestijnen zijn tegen de joden.’ Maar dat is niet waar. Er zijn onder de Palestijnen niet alleen moslims, maar ook christenen en joden. Ons probleem is de bezetting. Het is een politiek probleem. We begrijpen wat de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, maar nu zijn wij de slachtoffers. 87 procent van het Palestijnse grondgebied is intussen in handen van Israël.”

“Israël is tegen vrede. Want vrede, dat zou betekenen dat het de muur moet afbreken, dat het de nederzettingen moet opgeven, dat het moet toelaten dat Palestijnse vluchtelingen naar hun huizen en hun gronden terugkeren, dat het Oost-Jeruzalem als hoofdstad erkent. Dat het akkoord gaat met al die dingen die het internationale recht aan de Palestijnen geeft.”
“De Verenigde Staten are firing all the world, binnenkort misschien Iran. De VS hebben een oorlogsagenda voor het Midden-Oosten, geen vredesagenda. Ze willen in Irak een vriendjesregering installeren omwille van hun oliebelangen, en dat alles onder het mom van de strijd tegen de terreur. Maar vergeet niet dat in het Midden-Oosten alles aan alles gelinkt wordt. De aanslagen van 11 september waren ‘omwille van de Palestijnen’, zei Al Quaeda. En zo heeft ook die ‘crazy Bush policy’ impact op de Palestijnse zaak. Vijf jaar geleden was er grote druk van de internationale gemeenschap op de Palestijnse kwestie. Maar nu is Palestina weg uit het wereldnieuws.”

“Gaza? Een koninkrijk?”
“Gaza is voor 100 procent afgesloten. De Israëliërs controleren de strook volledig, ze sluiten het gebied, het dichtstbevolkte ter wereld, af als ze het willen. Het is een grote kooi, waar de Israëli’s de sleutel van hebben. Dat is toch wat jullie willen’, zeggen ze, ‘een eigen staat? Wel, hier heb je hem.’ We mogen het ons koninkrijk noemen, maar het is een koninkrijk zonder sleutel. We krijgen geen enkel product meer naar buiten. Ook niet de couscous die we aan jullie verkopen. De couscous wordt geproduceerd door vrouwen in Gaza. Het is voor hen het belangrijkste. 20 ton couscous staat aan de grens te wachten om geëxporteerd te worden. Maar PARC zal dit jaar geen couscous meer exporteren. De gesloten grenzen beroven honderden families van hun inkomen.”
“En er gaat ook niets meer binnen, behalve meel en medicijnen. En elektriciteit. Elke dag krijgen we drie uur elektriciteit. Wat gaat dat binnenkort geven, als het winter wordt, als het kouder wordt? Gaan we de ziekenhuizen kunnen verwarmen? En geen elektriciteit, dat betekent ook geen water. Want de waterpompen werken op elektriciteit.”
“Natuurlijk moet zo’n situatie geweld uitlokken. De buitenwereld noemt dat dan ‘terrorisme’, maar wie kent de ware reden ervan? Er is geen veiligheidsprobleem, er is een politiek probleem. De politiek van Israël pusht de Palestijnen om steeds gewelddadiger te worden.”

“Ook de muur zal Israël niet beschermen”
Door de “apartheidsmuur” is de Palestijnen weer een pak grond afgenomen. “35 procent van de Palestijnse grond is achter de muur terecht gekomen. Het is moeilijker geworden om land en waterbronnen te bereiken. Dorpen zijn afgesneden. Families zijn uit mekaar gerukt. De sociale en de milieuproblemen zijn toegenomen.”
“Ook de muur zal Israël niet beschermen. Alleen vrede zal Israël beschermen. Echte vrede, gebaseerd op het internationaal recht, op een onafhankelijk Palestina.”

“Wij kunnen tweemaal per week douchen, de Israëli’s driemaal per dag”
“Water en land zijn de echte problemen. Sinds 1967 mogen de Palestijnen geen water meer putten op een diepte van meer dan 165 meter. De programma’s van PARC trachten daarop in te spelen. We proberen drooggevallen bronnen te herwaarderen of waterverzamelplaatsen op boerderijen te bouwen. Ook de bouw van de nederzettingen heeft met water te maken. Als Israël een nederzetting bouwt, doet het dat op de top van een berg. Meteen wordt alle land eromheen geconfisqueerd. Inclusief de bronnen op dat land. Zelfs de bouw van de muur moet je in dat licht bekijken. Door de muur zijn belangrijke waterbronnen afgesloten geworden voor de Palestijnen. Dat was zelfs een reden, een doel om de muur te bouwen.” “De muur, nederzettingen, wetten: de Israëli’s gebruiken allerlei trucs om ons water te stelen. De Palestijnen verbruiken maar 3 procent van het water dat op ons grondgebied beschikbaar is. Wij kunnen, bij manier van spreken, tweemaal per week een douche nemen, de Israëli’s driemaal per dag.”
“Het is niet toevallig dat we vooral olijven produceren. Dat is een teelt die weinig water nodig heeft. In de Jordaanvallei is de productie van bananen en citrus nagenoeg stilgevallen. Dat zijn teelten die wel veel water verbruiken. De volgende oorlog in het Midden-Oosten - ik hoop dat ik mis ben – zal om water gaan. We begrijpen dat Israël water nodig heeft, maar Israël moet begrijpen dat ook wij behoefte aan water hebben. Het zou een faire deal moeten zijn.”
“Wij mogen niets verkopen op de Israëlische markt. Maar de Israëli’s leveren wel aan ons. Groenten van tweede of derde kwaliteit. Ze springen in het gat dat hier valt omdat we, door gebrek aan water, zelf te weinig fruit en groenten kunnen produceren.”

Op haar website www.parc.ps lees je ondermeer standpuntteksten van PARC over de crisis in de Gazastrook en een rapport over de toestand van de Palestijnse landbouw.

Ben Schokkaert. W2 oktober 2007.