Cacao

De weg van cacaokolf tot chocoladereep is lang en ingewikkeld. De macht in die hele keten is bovendien erg onevenwichtig verdeeld. Ondanks het feit dat de wereldwijde vraag naar cacao stijgt, zorgen de regels die Westerse overheden en bedrijven opleggen aan cacaolanden, dat de cacaoboeren niet uit de vicieuze cirkel van armoede geraken.

De boeren kunnen onvoldoende produceren om aan die stijgende vraag te voldoen. Dat komt grotendeels doordat de chocoladeproducenten jarenlang te weinig in de boeren geïnvesteerd hebben, terwijl er miljarden naar het stimuleren van de vraag gingen. Ook de overheid van een chocoladeland als België heeft hier een rol te spelen. Want zij bepaalt de regels waarbinnen de bedrijven werken.

"Het gemiddelde inkomen van een cacaoboer in West-Afrika ligt ver onder wat de Wereldbank heeft vastgelegd als de extreme armoedegrens van één dollar per dag."

Doordat het onmogelijk is om rond te komen van de cacao-oogst, kunnen boeren niet betalen voor de arbeidskrachten die nodig zijn bij de pluk en teelt. Hopeloos zoeken boeren goedkope of gratis arbeidskrachten. Het gevolg is dat kinderen aan de slag moeten, vaak verhandeld vanuit buurlanden Burkina Faso of Mali, op de cacaovelden. De Internationale Arbeidsorganisatie spreekt van de ‘ergste vormen van kinderarbeid’, zoals kindslavernij of kinderhandel.

Oxfam-Wereldwinkels biedt kleine cacaoproducenten een kans op ontwikkeling, door te werken met boerenorganisaties. We ondersteunen onze cacaopartners bij de uitbouw van een betere infrastructuur, maar willen tegelijk ook bekijken hoe we hen de juiste kennis kunnen geven om zich te versterken op de internationale markt. De strijd tegen de ergste vormen van kinderarbeid op cacaoboerderijen blijft voor Oxfam-Wereldwinkels een aandachtspunt.